ANORTHOSIS vs FENERBAHCE

ANORTHOSIS vs FENERBAHCE

Η Αγιά Σοφιά πλάι στην κατεχόμενη Αμμόχωστο με τις ελληνικές σημαίες να τις σκεπάζουν...

Οι οργανωμένοι οπαδοί της Ανόρθωσης έδωσαν για ακόμη μια φορά  βροντερό παρόν και στον αγώνα πετοσφαίρισης της ομάδας μας ενάντια στους Τούρκους οι οποίοι ήταν ο πρώτος αντίπαλος της ομάδας μας στον πρώτο γύρο του CEV Challenge Cup.  Αν και στον πρώτο αγώνα η ομάδα μας έχασε με 3-0, στον επαναληπτικό η ατμόσφαιρα ήταν φανταστική.  Ο κόσμος υποδέχθηκε τις 2 ομάδες στον αγωνιστικό χώρο με χίλιες ελληνικές σημαίες και τον εθνικό μας ύμνο και στην συνέχεια με ένα τεράστιο πανώ στο οποίο απεικονίζεται το Βαρώσι και η Αγιά Σοφιά.  Η εικόνα απλά ανατριχιαστική.  Όσα δεν μπορούμε να κάνουμε με πράξεις το εκφράζουμε μέσα απο τα τραγούδια, έτσι μέσα απο την εκκωφαντική ατμόσφαιρα που δημιούργησαν οι φίλαθλοι της Ανόρθωσης ακούγονταν μόνο συνθήματα για την κατεχόμενη Κύπρο και ιδιαίτερα για την Αμμόχωστο.  Όλος ο πόνος, η πίκρα, η αδικία και ο πόθος για επιστροφή ήταν εμφανείς.  Το μόνο που θέλαμε είναι να περάσουμε τα δικά μας μυνήματα προς όλο τον κόσμο αλλά στο τέλος βγήκαμε και παλι χαμένοι μιας και η  CEV επέβαλε προστίματα και άλλες ποινές στην προσφυγική μας ομάδα για την εθνικιστική συμπεριφορά μας.

Η ΠΟΛΗ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΞΑΝΑΓΕΝΙΕΤΑΙ

ANORTHOSIS VS WERDER BREMEN    2000 Πολυκατοικίες Αμμοχώστου
Η ΠΟΛΗ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΞΑΝΑΓΕΝΙΕΤΑΙ

Εδώ και τέσσερις δεκαετίες η Αμμόχωστος είναι η ανοικτή πληγή που θυμίζει την εγκληματική πολιτική της Τουρκίας και την προδοτική πολιτική της Χούντας των συνταγματαρχών απέναντι στους αδερφούς Κυπρίους.  Η ανοικτή πληγή που θυμίζει την αδυναμία της διεθνούς κοινότητας να επιβάλει το δίκαιο ή, καλύτερα, την επιλεκτική μνήμη της διεθνούς κοινότητας όσον αφορά τις προσπάθειες που πρέπει να αναληφθούν για να ικανοποιηθεί το δίκαιο ενός λαού που βρίσκεται υπό διωγμό, με τα πάτρια εδάφη του υπό την κατοχή του τουρκικού στρατού.  Η Αμμόχωστος έχει χαρακτηριστεί πόλη-φάντασμα, αφού από τις 14 Αυγούστου του 1974 οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοί της έχουν εκδιωχθεί, και από τότε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης παραμένει κλειστό και ερημωμένο, με τον κατοχικό στρατό να μην επιτρέπει την επιστροφή των νόμιμων κατοίκων του, παρά τα σχετικά ψηφίσματα και τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών.  Η δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η άλλοτε κραταιά πόλη της Αμμοχώστου περιγράφηκε με ιδιαίτερη παραστατικότητα και με μελανά χρώματα στην έκθεση της Επιτροπής Αναφορών του Ευρωκοινοβουλίου του 2008: «Από το φράκτη που αποτρέπει τους πεζούς να έχουν πρόσβαση στο Βαρώσι, τα παραλιακά ξενοδοχεία, τα διαμερίσματα και τα εστιατόρια δεν είναι τίποτε περισσότερο από σαθρούς σκελετούς από μπετόν – τεράστιες αστικές ταφόπλακες που στέκονται αποφασιστικά ενάντια στο πέρασμα του χρόνου».  Τα χρόνια περνούν και η Αμμόχωστος περιμένει.  Φτάνουμε στις 26 Νοεμβρίου 2008.  Η Ανόρθωση έρχεται αντιμέτωπη με την Werder Bremn στο στάδιο Γ.Σ.Π.  Οι οργανωμένοι οπαδοί της Ανόρθωσης με τον δήμαρχο Αμμοχώστου ετοίμασαν κάτι ξεχωριστό για την συγκεκριμένη αναμέτρηση.  Πριν την έναρξη του αγώνα είχαν υψωθεί με χαρτόνια 2000 πολυκατοικίες ισάριθμες με αυτές τις ερηπωμένης πλέον Αμμοχώστου σε όλο το γήπεδο.  Υπήρχαν και κίτρινες κορδέλες και πιο κάτω τα μπλε κασκόλ της ομάδας τα οποία μαζί σχημάτιζαν-συμβόλιζαν τις παραλίες της Αμμοχώστου.  Αυτά είχαν συνδθαστεί με ένα γιγάντιο πανί που έγραφε FAMAGUSTA και απο τα μεγάφωνα ηχούσε το τραγούδι της Αμμοχώστου.  Ήταν μια ιδιαίτερα συγκινιτική βραδιά όπου χάρισε αναμνήσεις και ξύπνησε το πνεύμα της Πόλης.

ΤΙΜΟΥΡ ΚΕΤΣΠΑΓΙΑ

ΤΙΜΟΥΡ ΚΕΤΣΠΑΓΙΑ

Ο Τιμούρ Κετσπάγια (18 Μαρτίου 1968) είναι Γεωργιανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής, γεννημένος στην πόλη Γκάλι της Γεωργίας, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου, αλλά και του περιφερειακού επιθετικού.  Ξεκίνησε την καριέρα του στην Ντιναμό Τιφλίδας το 1987 παραμένοντας στον γεωργιανό σύλλογο μέχρι το 1992, όταν και συμφώνησε να συνεχίσει στην Ανόρθωση Αμμοχώστου, όπου συνέχισε για τα επόμενα δύο χρόνια συμμετέχοντας συνολικά σε 76 αγώνες του κυπριακού πρωταθλήματος, στους οποίους σημείωσε 36 τέρματα.  Το καλοκαίρι του 1994 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ και παρότι άργησε να προσαρμοστεί, καθώς στο ντεμπούτο του στους "κιτρινόμαυρους" υπέστη έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό, επανήλθε δυναμικά και αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας την επόμενη τριετία. Συμμετείχε συνολικά σε 84 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος και σκόραρε 24 φορές, ενώ κατέκτησε και το κύπελλο Ελλάδας το 1996. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για 3 χρόνια στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ όπου σκόραρε σημαντικά γκολ και έγινε γνωστός για τον εκρηκτικό χαρακτήρα του στο γήπεδο. Η Γουλβς και η Νταντί Γιουνάιτεντ ήταν οι επόμενες ομάδες του.  Το 2002 επέστρεψε στην Ανόρθωση με την οποία αγωνίστηκε έως το 2007. Από το 2004 ήταν παράλληλα και προπονητής της ομάδας, ενώ το καλοκαίρι του 2005 σημείωσε τη μεγαλύτερη έως τότε επιτυχία του συλλόγου σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, αποκλείοντας την τουρκική Τραμπζονσπόρ στα προκριματικά για το Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 2005-06.  Υπήρξε διεθνής με την εθνική ομάδα της Γεωργίας 49 συνολικά φορές και έχει σημειώσει 16 γκολ, το διάστημα 1992-2003.  Το όνομα του έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της Ανόρθωσης αφού αποτέλεσε εάν όχι τον καλύτερο ποδοσφαιριστή που πέρασε από την Ανόρθωση και τα κυπριακά γήπεδα, τουλάχιστον είναι από τους κορυφαίους.  Είναι ο άνθρωπος που το πάθος του για το ποδόσφαιρο και η αγάπη του για την ομάδα το έδειχνε μέσα στο γήπεδο κάνοντας χιλιάδες κόσμο να τον αγαπήσουν και να γίνονται συζητήσεις γύρω από το όνομα του.  Ο Τιμούρ Κετσπάγια μας χάρισε αμέτρητες χαρές και αναμνήσεις με τις ποδοσφαιρικές και προπονητικές του ικανότητες και για τον κόσμο της ομάδας είναι ένα μέλος της μεγάλης οικογένειας της Ανόρθωσης.

ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΑΣ

Οι προπονήσεις της Ανόρθωσης μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1986, πραγματοποιούνταν στον χώρο που είναι σήμερα κτισμένο το Στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος. Από τις 25 του Σεπτέμβρη του 1986 που εγκαινιάστηκε το Στάδιο, οι προπονήσεις μεταφέρθηκαν στον χώρο που βρίσκεται σήμερα το Προπονητικό Κέντρο Αντώνης Καράς, μερικά μέτρα νοτιοδυτικά του Σταδίου.  Τότε, ο συγκεκριμένος χώρος ονομαζόταν «Βοηθητικά». Υπήρχε το γήπεδο προπονήσεων και τίποτα περισσότερο. Οι ποδοσφαιριστές, πριν και μετά την προπόνηση χρησιμοποιούσαν τα αποδυτήρια και γενικότερα τις εγκαταστάσεις του «Αντώνης Παπαδόπουλος».  Το 1996, λήφθηκε η απόφαση να εκσυγχρονιστούν τα Βοηθητικά και να μετατραπούν στο Προπονητικό Κέντρο Ανόρθωσις Αμμοχώστου. Σταδιακά, κτίστηκαν τα αποδυτήρια, δημιουργήθηκε γυμναστήριο και χώρος συναντήσεων. Με την πάροδο των ετών, στις εγκαταστάσεις προστέθηκε σάουνα, τζακούζι, δωμάτιο μασάζ, σύστημα ηλιακής θέρμανσης νερού και φτάσαμε στο 2011, να έχουμε ένα υπερσύγχρονο πλέον Προπονητικό Κέντρο, το οποίο ικανοποιεί όλες τις ανάγκες μια σύγχρονης και πρωταγωνίστριας ποδοσφαιρικής ομάδας σε Κύπρο και Ευρώπη.  Το Προπονητικό Κέντρο διαθέτει δύο γήπεδα κανονικών διαστάσεων με γρασίδι, τα οποία φέρουν τις ονομασίας «Β1» και «Β2». Επιπλέον, υπάρχει στον ίδιο χώρο και γήπεδο φούτσαλ, το οποίο χρησιμοποιεί η Σχολή Ποδοσφαίρου Λάρνακας του Συλλόγου μας, για τις ανάγκες τις άθλησης των ποδοσφαιριστών των Ακαδημιών μας.  Στις 13 Απριλίου 2011, έγινε και η μετονομασία του Προπονητικού Κέντρου Ανόρθωσις Αμμοχώστου σε Προπονητικό Κέντρο Αντώνης Καράς, εις μνήμην του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή και προπονητική του Συλλόγου μας, μιας από τις μορφές της σύγχρονης Ιστορίας μας.

 

ΜΟΥΣΕΙΟ - ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ

ΜΟΥΣΕΙΟ - ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ

Ένας Σύλλογος με μακρά και πλούσια σε διακρίσεις ιστορία, με δράση που ξεπερνά τα στενά όρια του αθλητισμού και εκτείνεται σε αγώνες για το έθνος και κατακτήσεις για την κοινωνία, δεν θα μπορούσε παρά να έχει ένα πλούσιο σε περιεχόμενο Μουσείο.  Ένας Σύλλογος με μακρά και πλούσια σε διακρίσεις ιστορία, με δράση που ξεπερνά τα στενά όρια του αθλητισμού και εκτείνεται σε αγώνες για το έθνος και κατακτήσεις για την κοινωνία, δεν θα μπορούσε παρά να έχει ένα πλούσιο σε περιεχόμενο Μουσείο.  Το Μουσείο του Συλλόγου μας, ξεκίνησε να οικοδομείται το τελευταίο τρίμηνο του 2009, κάτω από τη Νότια εξέδρα του «Αντώνης Παπαδόπουλος». Οι εργασίες αποπερατώθηκαν στις αρχές του 2010 ενώ τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν σε μια επιβλητική τελετή, την 5η Μαΐου 2010, από τον πρώην Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, αείμνηστο Γλαύκο Κληρίδη.  Η υλοποίηση του έργου, έγινε κατορθωτή χάρη σε δωρεά δύο ατόμων. Του τότε προέδρου της Ανόρθωσης κ. Αντώνη Δημητρίου και του φίλου του Συλλόγου Teddy Sagi.  Υπάρχουν τέσσερα τμήματα στα οποία είναι χωρισμένο το Μουσείο. Το Αθλητικό τμήμα, η Βιβλιοθήκη-Αναγνωστήριο, το τμήμα που αντανακλά την εθνική συνεισφορά του Συλλόγου και φυσικά η Αμμόχωστος.  Στο Αθλητικό Τμήμα, φιλοξενούνται οι διακρίσεις του Συλλόγου μας στα στάδια. Εκεί, ο επισκέπτης μπορεί να βρει τρόπαια, κύπελλα και μετάλλια, αναμνηστικά από διοργανώσεις ή αγώνες που έλαβε μέρος η Ανόρθωσις, ιστορικές φανέλες, φόρμες προπόνησης των αθλητών μας και λάβαρα αντιπάλων. Νοείται, ότι τα κειμήλια αυτά αφορούν όλα τα αθλητικά τμήματα της Μεγάλης Κυρίας. Κορυφαίες στιγμές, η πρόκριση επί της Τραπεζούντας και η είσοδος και συμμετοχή στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, γεγονότα για τα οποία γίνεται εκτενές αφιέρωμα.  Η εθνική συνεισφορά της Ανόρθωσης πολύπλευρη και πολυεπίπεδη. Η επιστολή του Ελευθέριου Βενιζέλου με τις ευχαριστίες προς την Ανόρθωση για τη συμμετοχή της στον Εθνικό Έρανο, η Ανόρθωσις στα Οκτωβριανά του 1931, τα ονόματα των μελών του Συλλόγου που συμμετείχαν στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Ανόρθωσις στην ΕΟΚΑ, η ανατίναξη του οικήματος από τους αποικιοκράτες και η ιστορική ρήση του Αναστάσιου Οικονομίδη, είναι μερικοί από τους σταθμούς στην Ιστορία μας. Μεγάλο αφιέρωμα επίσης και στους ήρωες Γρηγόρη Αυξεντίου και Κυριάκο Μάτση καθώς και στον θρύλο Αντώνη Παπαδόπουλο.  Σε ένα ιδιαίτερο δωμάτιο εντός του Μουσείου, φιλοξενείται το Αναγνωστήριο. Ένας χώρος με παλαιά και νέα βιβλία, ο οποίος δημιουργήθηκε εις μνήμην των ιδρυτών του Συλλόγου και προς τιμήν των ιδρυτικών ιδεωδών της Ανορθώσεως.  Ο χώρος του Μουσείου, ευωδιάζει Αμμόχωστο. Εικόνες από την πόλη του Ευαγόρα πριν την προσφυγοποίησή μας το 1974, όταν έσφυζε από ζωή και τουριστική κίνηση. Φωτογραφίες και από την σύγχρονη κατάσταση της πόλης, βουβής και έρημης να περιμένει καρτερικά την απελευθέρωση και επιστροφή των νόμιμων κατοίκων της.  Από το Μουσείο, απουσιάζουν αρκετά τρόπαια και άλλα κειμήλια, τα οποία έμειναν πίσω στην Αμμόχωστο κατά τη βάρβαρη τουρκική εισβολή του 1974.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Αντώνης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στις 26 Μαΐου το 1929, στον Άγιο Μέμνωνα Αμμοχώστου.  Από μικρός έδειξε την αγάπη και την κλίση του προς τον αθλητισμό.  Άρχισε από τον στίβο στον ΓΣΕ (Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας) στην Αμμόχωστο.  Αποφάσισε να κάνει την αγάπη του επάγγελμα αφού, αποφοιτώντας από το σχολείο, έφυγε για την Αθήνα ώστε να σπουδάσει στην Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής. Μια Σχολή όπου διέπρεψε και αποφοίτησε με βαθμό άριστα!  Ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του ήταν το ποδόσφαιρο και η Ανόρθωσις.  Ενώ ήταν στην Αθήνα και έπαιζε για λογαριασμό της ΑΕΚ Αθηνών και ως αρχηγός μάλιστα, του γίνεται πρόταση για επέκταση του συμβολαίου του αλλά αυτός αρνήθηκε αυτή την πρόταση που τον τιμούσε ιδιαίτερα και προτίμησε να επιστρέψει στην Κύπρο και να αγωνιστεί με τον φοίνικα στο στήθος.  Από τότε, το 1954 επέστρεψε στην Μεγάλη Κυρία της καρδιάς του της οποίας ηγήθηκε ως αρχηγός.  Την πρώτη του Απρίλη το 1955, ξεσπά ο ένοπλος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ, με στόχο την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Ο Αντώνης Παπαδόπουλος, ανταποκρίνεται άμεσα στο ιστορικό κάλεσμα και ορκίζεται πίστη στην Οργάνωση, συμμετέχοντας ενεργά στο ένοπλο αντάρτικο.  Τα αποδυτήρια και το οίκημα της Ανορθώσεως είναι προπύργιο στην Αμμόχωστο, όπου οργανώνεται η δράση της ΕΟΚΑ σ’ όλη την επαρχία. Εκεί, στο οίκημα του Συλλόγου, ο Αντώνης συλλαμβάνεται τον Ιανουάριο του 1956 και οδηγείται στα κρατητήρια της Κοκκινοτριμιθιάς. Παραμένει κρατούμενος μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1956 όταν και απέδρασε για να φύγει αντάρτης στα βουνά της Κύπρου.  Ξανασυλλαμβάνεται στις 3 του Μάρτη το 1957, στην επική μάχη του Μαχαιρά. Ο αδελφικός του φίλος και υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, Γρηγόρης Αυξεντίου, με τον οποίο πολεμούσε στο ίδιο κρησφύγετο, διατάζει τον Αντώνη Παπαδόπουλο και τους άλλους συναγωνιστές να παραδοθούν ενώ ο ίδιος θυσιάζεται υπέρ της ιδέας της Ενώσεως, γράφοντας μια από τις λαμπρότερες σελίδες της ΕΟΚΑ.  Με το τέλος του Αγώνα και την ανεξαρτησία της Κύπρου, οι γνώσεις και εμπειρίες του Αντώνη αναγνωρίζονται καθολικά, με αποτέλεσμα να διοριστεί Προϊστάμενος Σωματικής αγωγής.  Η Ανόρθωσις Αμμοχώστου, αναγνωρίζει κι αυτή με την σειρά της την πολύτιμη προσφορά του Αντώνη Παπαδόπουλου στον Σύλλογο, στον αθλητισμό, στην πατρίδα και ονομάζει την προσωρινή έδρα που οικοδόμησε στην προσφυγιά «Στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος».

MAXHTEC -94-

Παράνοια. Τρέλα. Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η κατάσταση που επικρατεί στις τάξεις των Ανορθωσιατών. Να ξυπνάς Σάββατο ή Κυριακή πρωί και να νιώθεις αυτό το κάτι μέσα σου. Τον ενθουσιασμό. Να το λεν τα μάτια σου, να το λέει το χαμόγελό σου, να το λέει η ψυχή σου. Να ζεις για το απογευματινό παιχνίδι, για ένα παιχνίδι που μπορεί και να είναι αδιάφορο. Να ζεις για να πας να δώσεις τη φωνή σου, το είναι σου για την ομάδα σου, για την αρρώστια σου. Γιατί έτσι μεγαλώσαμε. Γιατί έτσι μάθαμε να ζούμε.  Οι Μαχητές ιδρύθηκαν το 1994 με μοναδικό σκοπό την στήριξη προς την ομάδα και να είναι  ζωντανή η ψυχή της Αμμοχώστου σε κάθε παιχίδι.  Κάθε παιχνίδι, κάθε εισητήριο, το μετατρέπουμε σε αμέτρητες αναμνήσεις, στιγμές συγκίνισης, χαράς και λύπης.  Κάθε παιχνίδι το κάνουμε μοναδικό.  Για 90 ολόκληρα λεπτά "χορεύουμε" και τραγουδάμε ασταμάτητα σε κάθε πέταλα της Κύπρου κάνοντας το γήπεδο δικό μας.  Για αυτό άλλοστε ζούμε, για να βλέπουμε την αγαπημένη μας ομάδα και να είμαστε πάντα δίπλα της ότι και να γίνει δίνοντας το βροντερό παρόν μας όπως εμείς ξέρουμε καλύτερα.  Είμαστε Μαχητές επειδή είμαστε διαφορετικοί, είμαστε Μαχητές επειδή δεν είμαστε σαν τους άλλους, γιατί είμαστε Ανόρθωση στα εύκολα και ΑΝΟΡΘΩΣΑΡΑ στα δύσκολα, γιατί είμαστε μια οικογένεια.  Πάμε σε κάθε αγώνα σαν να μην υπάρχει αύριο.  Κάνουμε κατάθεση ψυχής για το καλύρερο δυνατό αποτέλεσμα  ανεξάρτητα απο τον αντίπαλο.  Μετατρέπουμε κάθε αγώνα σε μια γιορτή όπου κατά την  διάρκεια κάθε αγώνα αλλά κυρίως στο τέλος κάθε αγώνα τραγουδάμε για την κατεχώμεννη μας Αμμόχωστο και τον πόθο επιστροφής μας.  

ΜΑ Η ΠΙΟ ΤΡΕΛΗ ΓΙΟΡΤΗ ΜΑΣ...ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ

Η ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

«Συνεστήθη εν Βαρωσίοις και υφίσταται από 30 Ιανουαρίου 1911, αναγνωστήριον υπό την επωνυμίαν Ανόρθωσις, επί της ηθικής αναπλάσεως, της ελληνικής μορφώσεως και της ψυχαγωγίας των μελών αυτού”.

Ήταν το πρώτο βήμα μιας δύσβατης πορείας, που οδηγούσε όμως πάντα σε ξέφωτα. Ελληνικά ξέφωτα…  Ήταν ο θεμελιός, γέρος θεμελιός, ενός οικοδομήματος που άντεξε τους θυμούς του χρόνου και τους τριγμούς δύσκολων καιρών.  Ήταν η πρώτη σελίδα ενός κεφαλαίου που άνοιξε για να μην κλείσει ποτέ… Με λέξεις γραμμένες από ιδρώτα και αίμα.  Ανόρθωσις Αμμοχώστου. Και ανάπλασε, και μόρφωσε, και ψυχαγώγησε τα παιδιά της. Και τα παιδιά των παιδιών της. Γενιές και γενιές. Από το 1911 μέχρι σήμερα. Μέχρι αύριο και μεθαύριο. Για πάντα… Η Ανόρθωση πάντα πρωταγωνιστούσε και πάντα θα πρωταγωνιστεί.  Την ποδοσφαιρική περίοδο 2007-2008 η Ανόρθωση κατέκτησε το πρωτάθλημα αήττητη.  Η επικράτηση της Ανόρθωσης ήταν άνετη, αφού από το ξεκίνημα μπήκε μπροστά στη βαθμολογία και άφησε πίσω της την ομάδας της πρωτεύουσας. Οι προηγούμενες ομάδες πέτυχαν την κατάκτηση του τίτλου αήττητες σε 26 αγώνες, όμως η Ανόρθωση αυτήν την περίοδο το πέτυχε σε 32 αγώνες, μιας και άρχισε να εφαρμόζεται νέος τρόπος διεξαγωγής του πρωταθλήματος με τα πλέι -οφ. Αυτή ήταν και η χρονιά όπου η Ανόρθωση κατάφερε να περάσει στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, όπου έγινε και η πρώτη κυπριακή ομάδα που το πετυχαίνει αυτό.  Η ιστορία-επιτυχίες του σωματείου της Ανόρθωσης συνδέονται με το όνομα του Τιμούρ Κετπάγια, ένα όνομα θρύλος.  Ήταν προπονητής και ποδοσφαιριστής στην ομάδα όπου έγραψε ιστορία και έκανε την Ευρώπη να παραμιλά.  Μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τους πανηγυρισμούς η προσοχή όλων στράφηκε στην προετοιμασία της ομάδας για τους ευρωπαϊκούς αγώνες.  Στις 15 Ιουλίου η Ανόρθωση δίνει τον πρώτο της αγώνα απέναντι στην Pyunik στο Αντώνης Παπαδόπουλος στην παρουσία χιλιάδων οπαδών της.  Η Ανόρθωση επικράτησε με 1-0 και στον επαναληπτικό με 0-2 όπου πέρασε στον 2ο προκριματικό γύρο όπου θα αντιμετώπιζε την Rapid Wien.  Πρώτο παιχνίδι στις 30 Ιουλίου  και πάλι εντός έδρας το οποίο συνοδεύτηκε με την ευρεία νίκη 3-0 ενώ στον επαναληπτικό η Ανόρθωση έχασε με 3-1 αλλά πήρε το εισιτήριο για τον 3ο και τελευταίο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ.  Τρίτος προκριματικός γύρος, 13 Αυγούστου 2008, ώρα 9.  Η πρωταθλήτρια Κύπρου αντιμέτωπη με τον πρωταθλητή Ελλάδας Ολυμπιακό.  Η Ανόρθωση δεν φάνταζε να είχε πολλές ελπίδες και ο Ολυμπιακός ήταν το φαβορί για την νίκη.  Σε αυτόν τον αγώνα έδωσε και εγώ το παρόν μου όπως και χιλιάδες άλλοι Ανορθωσιάτες όπου όλοι μαζί είχαμε δώσει μεγάλο παλμό στο παιχνίδι από τις θέσεις μας.  Όπως το συνηθίζουμε σε κάθε μας αγώνα έτσι και τότε πέραν των 90 λεπτών κάναμε εντός και εκτός του αγωνιστικού χώρου μια κόλαση για τους αντιπάλους βοηθώντας και σπρώχνοντας την ομάδα μας προς την πολυπόθητη νίκη η οποία ήρθε, κάτι απρόσμενο για την αντίπαλη ομάδα την οποία και αιφνιδιάσαμε. Ο επαναληπτικός αγώνας έγινε μετά από δύο εβδομάδες στην Ελλάδα όπου η Ανόρθωση γνώρισε την πιο γλυκιά της ήττα με 1-0.  Από τότε η Ανόρθωση έγινε η πρώτη κυπριακή ομάδα που πατά το πόδι της στα μεγάλα ποδοσφαιρικά σαλόνια.  Στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ η ομάδα μας κληρώθηκε με ευρωπαϊκά μεγαθήρια όπου δεν λύγισε και τους κοίταξε στα μάτια.  Όλη η Ευρώπη μιλούσε για την Ανόρθωση, την μαχητικότητα και την αγωνιστικότητα που έδειξε μέσα στα γήπεδα.  Αν και στο τέλος η Ανόρθωση τερμάτισε στην τελευταία θέση του ομίλου της αποχαιρέτησε την διοργάνωση με το κεφάλι της ψηλά κάνοντας μας υπερήφανους.   

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ

H 3η Αυγούστου του 2005 είναι γραμμένη με χρυσά γράμματα στην περήφανη ιστορία της Ανόρθωσης Αμμοχώστου και στην καρδιά του κάθε Ανορθωσιάτη. Αρχικά η Ανόρθωση εξασφάλισε εισιτήριο για τα προκριματικά Champions League. Η Ανόρθωση πέρασε στον δεύτερο γύρο και η μοίρα την θέλει να αναμετρηθεί με την τούρκικη ομάδα της Τραπεζούντας. Ήταν η πρώτη φορά που κυπριακή ομάδα θα αντιμετώπιζε μια τούρκικη ομάδα. Αν και η ομάδα μας ήταν υποδεέστερη σε όλους τους τομείς ο ενθουσιασμός που επικρατούσε ήταν πολύ μεγάλος, μιας και οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές ήταν Έλληνες και Κύπριοι οι οποίοι ήθελαν περισσότερο να νικήσουν τους Τούρκους εθνικά παρά ποδοσφαιρικά. Το παιχνίδι αναπόφευκτα είχε πάρει εθνικό χαρακτήρα. Οπαδοί από όλες τις ομάδες, ήταν στο πλευρό της Ανόρθωσης. Ήταν η πρώτη και ίσως η τελευταία φόρα μέχρι σήμερα, που όλος ο ελληνισμός της Κύπρου ήταν ενωμένος. Σε ένα κατάμεστο Γ.Σ.Π, η Ανόρθωση θα πετύχει αυτό που πριν το παιχνίδι έμοιαζε όνειρο. Να πάρει μια νίκη που θα της επιτρέπει να ελπίζει. Το όνομα της Ανόρθωσης έπαιζε παντού, ο κόσμος ήταν γεμάτος περηφάνια και πλέον όλοι περίμεναν τον επαναληπτικό. Η Ανόρθωση κουβαλούσε το όνειρο της Κύπρου για πρόκριση σε βάρος των κατακτητών. Οι Τούρκοι ήταν τόσο ντροπιασμένοι από την απρόσμενη και βαριά ήττα και έδειξαν τις διαθέσεις τους για ψυχολογικό πόλεμο από νωρίς. Η ομάδα φθάνει στην Τραπεζούντα, με τα κανάλια να περιμένουν την αποστολή. Εκεί οι Τούρκοι αναγκάζουν όλα τα μέλη της αποστολής, να βγάλουν παπούτσια και κάλτσες για τον εξονυχιστικό έλεγχο υπό τη συνοδεία ανιχνευτικών σκυλιών . Ήθελαν με κάθε τρόπο να ξεφτιλίσουν την αποστολή της Ανόρθωσης και πίστευαν πως τα κατάφεραν. Οι γκρίζοι λύκοι όπως χαρακτηρίζονται οι οπαδοί της Τραπεζούντας ήταν παντού και έγιναν η σκιά της αποστολής μας θέλοντας να τους κάνουν την ζωή ποδήλατο και να καταλάβουν ότι από εδώ δεν θα φύγουν με την πρόκριση. Το κλίμα ήταν εχθρικό, η κατάσταση πολεμική, ωστόσο ο προπονητής της Ανόρθωσης είχε προετοιμάσει κατάλληλα τους ποδοσφαιριστές του κυρίως στο ψυχολογικό κομμάτι γιατί γνώριζε τι θα αντιμετώπιζε η ομάδα. Ήταν όλοι μονιασμένοι και είχαν ένα στόχο και σκοπό, να πάρουν την πρόκριση και να τη φέρουν στην Κύπρο. Μια μέρα πριν τον αγώνα η αποστολή πήγε για προσκύνημα στην Παναγία του Σουμελά όπου έκαναν και τάμα στην Παναγία.  Το παιχνίδι στο στάδιο του Αβνί Ακέρ στην Τραπεζούντα ξεκινά. Η ομάδα μας βρισκόταν πίσω στο σκορ με 1-0 στο ημίχρονο. Η ατμόσφαιρα αποπνικτική, όμως οι λιγοστοί οπαδοί της Ανόρθωσης που βρέθηκαν κοντά στην ομάδα έδωσαν βροντερό παρών και δεν σταμάτησαν να τραγουδούν για την Κύπρο και την κατεχόμενη Αμμόχωστο. Το δεύτερο ημίχρονο ξεκινά. Η πίεση που άσκησαν οι Τούρκοι ήταν αφόρητη, με την Ανόρθωση να κρατά με νύχια και με δόντια την πρόκριση. Τα πράματα δυσκόλεψαν ακόμη περισσότερο, όταν στο 70’ η Ανόρθωση έμεινε με λιγότερο παίχτη. Πλέον η Ανόρθωση με 10, καλείτο για 20 και βάλε λεπτά, να κρατήσει, να μείνει ζωντανή και να γράψει ιστορία. Δεν υπήρχαν ούτε συστήματα ούτε τακτικές, υπήρχε μόνο η ψυχή, η αυταπάρνηση και η θέληση των ποδοσφαιριστών για να μπουν για πάντα στο πάνθεο της ιστορίας και να γράψουν το όνομα τους με ολόχρυσα γράμματα. Το φινάλε του παιχνιδιού δραματικό, από την καρατιά του Ξενίδη που οριζοντιώθηκε για να διώξει την μπάλα που κατευθυνόταν στο τέρμα, μέχρι τη χαμένη αντεπίθεση της Ανόρθωσης στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης. Ωστόσο η διαδρομή μέχρι το παράδεισο, περιλάμβανε και μια στάση στην κόλαση για ένα δευτερόλεπτο. Το μελέ στην περιοχή μας, με τον Σιμκόβιακ να βρίσκει τον Τεκκέ και αυτός τον Γκογκντενιζ που με κεφαλιά στέλνει την μπάλα στα ανυπεράσπιστα δίχτυα της Ανόρθωσης. Έτοιμος να πανηγυρίσει ο Τούρκος, βουρκωμένοι και γεμάτοι δάκρυα εμείς. Κι όμως το γκολ ήταν offside, ο Αυστριακός διαιτητής είχε σηκώσει το σημαιάκι και ακύρωσε το γκολ. Ναι ήταν offside, δεν υπήρχε γκολ, ποτέ δεν μπήκε γκολ ήταν offside! Το παιχνίδι τελείωσε, η Ανόρθωση πέταξε έξω την πολυδιαφημισμένη Τούρκικη ομάδα, βγαίνοντας ζωντανή από το καμίνι και την εικονική κόλαση που έφτιαξαν οι Τούρκοι. Οι Τούρκοι δεν πίστευαν είχαν αποκλειστεί από την διοργάνωση. Επιτέθηκαν στο λεωφορείο της Ανόρθωσης αλλά κανένας δεν κινδύνευσε. Η ομάδα μας φτάνει σε κυπριακό έδαφος τα ξημερώματα της επόμενης μέρας και 4000 φίλοι της Ανόρθωσης περίμεναν την άφιξη της ομάδας όπου και την αποθέωσαν. Από τότε έξω από το στάδιο της Ανόρθωσης το Αντώνης Παπαδόπουλος υπάρχει ένα εκκλησάκι με το όνομα Παναγία του Σουμελά ! Μόνο και μόνο στο άκουσμα έπος της Τραπεζούντας έρχονται στο μυαλό του κάθε Ανορθωσιάτη όλες οι αναμνήσεις, όπου προκαλούν συγκίνηση μέχρι και σήμερα. 

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥ

Είμαι ο Χαράλαμπος Φράγκου, είμαι 20 χρονών και κατάγομαι απο την Λάρνακα και τώρα σπουδάζω στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Στον ελεύθερο μου χρόνο ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο, ηλεκτρονικά παιχνίδια και μου αρέσει να πηγαίνω με τους φίλους μου σε διάφορα μέρη. Απο μικρή ηλικία μου άρεσε το ποδόσφαιρο, το οποίο πλέον έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Έτσι στην ηλικία των 10 ετών μετά απο παρακολούθηση πολλών ποδοσφαιρικών αγώνων η ομάδα που κέρδισε την καρδιά μου δεν ήταν άλλη απο την Ανόρθωση Αμμοχώστου. Από τότε άρχισα να έχω μια ιδιαίτερη σχέση με το ποδόσφαιρο και με την Ανόρθωση. Παρακολουθώ κάθε αγώνα της απο τότε και στην ηλικία των 15 η ζωή μου άλλαξε ριζικά προς το καλύτερο αφού έγινα μέλος της οργανωμένης μερίδας οπαδών της Ανόρθωσης, τους Μαχητές. Μέσα απο τις εμπειρίες μου στα γήπεδα αναπτύχθηκε μέσα μου το αίσθημα του πατριοτισμού, της αγάπης για τα κατεχόμενα εδάφη μας αλλά και της λύπης για τα όσα προηγήθηκαν τα τελευταία χρόνια αφού τραγοθδάμε σε κάθε αγώνα τραγούδια και συνθήματα για την κατεχόμενη Αμμόχωστο όπου και βρισκόταν η φυσική έδρα της Ανόρθωσις. Η Ανόρθωσις είναι μια Ιδέα που άντεξε στο πέρασμα των χρώνων, το πνεύμα της δεν πτοάται, δεν καταστρέφεται και ζούμε με την ελπίδα ότι θα επιστρέψουμε στα πάτρια εδάφη μας όπως τον Φοίνικα που αναγενιέται μέσα απο τις στάχτες του!