ANORTHOSIS vs FENERBAHCE

ANORTHOSIS vs FENERBAHCE

Η Αγιά Σοφιά πλάι στην κατεχόμενη Αμμόχωστο με τις ελληνικές σημαίες να τις σκεπάζουν...

Οι οργανωμένοι οπαδοί της Ανόρθωσης έδωσαν για ακόμη μια φορά  βροντερό παρόν και στον αγώνα πετοσφαίρισης της ομάδας μας ενάντια στους Τούρκους οι οποίοι ήταν ο πρώτος αντίπαλος της ομάδας μας στον πρώτο γύρο του CEV Challenge Cup.  Αν και στον πρώτο αγώνα η ομάδα μας έχασε με 3-0, στον επαναληπτικό η ατμόσφαιρα ήταν φανταστική.  Ο κόσμος υποδέχθηκε τις 2 ομάδες στον αγωνιστικό χώρο με χίλιες ελληνικές σημαίες και τον εθνικό μας ύμνο και στην συνέχεια με ένα τεράστιο πανώ στο οποίο απεικονίζεται το Βαρώσι και η Αγιά Σοφιά.  Η εικόνα απλά ανατριχιαστική.  Όσα δεν μπορούμε να κάνουμε με πράξεις το εκφράζουμε μέσα απο τα τραγούδια, έτσι μέσα απο την εκκωφαντική ατμόσφαιρα που δημιούργησαν οι φίλαθλοι της Ανόρθωσης ακούγονταν μόνο συνθήματα για την κατεχόμενη Κύπρο και ιδιαίτερα για την Αμμόχωστο.  Όλος ο πόνος, η πίκρα, η αδικία και ο πόθος για επιστροφή ήταν εμφανείς.  Το μόνο που θέλαμε είναι να περάσουμε τα δικά μας μυνήματα προς όλο τον κόσμο αλλά στο τέλος βγήκαμε και παλι χαμένοι μιας και η  CEV επέβαλε προστίματα και άλλες ποινές στην προσφυγική μας ομάδα για την εθνικιστική συμπεριφορά μας.

Η ΠΟΛΗ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΞΑΝΑΓΕΝΙΕΤΑΙ

ANORTHOSIS VS WERDER BREMEN    2000 Πολυκατοικίες Αμμοχώστου
Η ΠΟΛΗ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΞΑΝΑΓΕΝΙΕΤΑΙ

Εδώ και τέσσερις δεκαετίες η Αμμόχωστος είναι η ανοικτή πληγή που θυμίζει την εγκληματική πολιτική της Τουρκίας και την προδοτική πολιτική της Χούντας των συνταγματαρχών απέναντι στους αδερφούς Κυπρίους.  Η ανοικτή πληγή που θυμίζει την αδυναμία της διεθνούς κοινότητας να επιβάλει το δίκαιο ή, καλύτερα, την επιλεκτική μνήμη της διεθνούς κοινότητας όσον αφορά τις προσπάθειες που πρέπει να αναληφθούν για να ικανοποιηθεί το δίκαιο ενός λαού που βρίσκεται υπό διωγμό, με τα πάτρια εδάφη του υπό την κατοχή του τουρκικού στρατού.  Η Αμμόχωστος έχει χαρακτηριστεί πόλη-φάντασμα, αφού από τις 14 Αυγούστου του 1974 οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοί της έχουν εκδιωχθεί, και από τότε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης παραμένει κλειστό και ερημωμένο, με τον κατοχικό στρατό να μην επιτρέπει την επιστροφή των νόμιμων κατοίκων του, παρά τα σχετικά ψηφίσματα και τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών.  Η δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η άλλοτε κραταιά πόλη της Αμμοχώστου περιγράφηκε με ιδιαίτερη παραστατικότητα και με μελανά χρώματα στην έκθεση της Επιτροπής Αναφορών του Ευρωκοινοβουλίου του 2008: «Από το φράκτη που αποτρέπει τους πεζούς να έχουν πρόσβαση στο Βαρώσι, τα παραλιακά ξενοδοχεία, τα διαμερίσματα και τα εστιατόρια δεν είναι τίποτε περισσότερο από σαθρούς σκελετούς από μπετόν – τεράστιες αστικές ταφόπλακες που στέκονται αποφασιστικά ενάντια στο πέρασμα του χρόνου».  Τα χρόνια περνούν και η Αμμόχωστος περιμένει.  Φτάνουμε στις 26 Νοεμβρίου 2008.  Η Ανόρθωση έρχεται αντιμέτωπη με την Werder Bremn στο στάδιο Γ.Σ.Π.  Οι οργανωμένοι οπαδοί της Ανόρθωσης με τον δήμαρχο Αμμοχώστου ετοίμασαν κάτι ξεχωριστό για την συγκεκριμένη αναμέτρηση.  Πριν την έναρξη του αγώνα είχαν υψωθεί με χαρτόνια 2000 πολυκατοικίες ισάριθμες με αυτές τις ερηπωμένης πλέον Αμμοχώστου σε όλο το γήπεδο.  Υπήρχαν και κίτρινες κορδέλες και πιο κάτω τα μπλε κασκόλ της ομάδας τα οποία μαζί σχημάτιζαν-συμβόλιζαν τις παραλίες της Αμμοχώστου.  Αυτά είχαν συνδθαστεί με ένα γιγάντιο πανί που έγραφε FAMAGUSTA και απο τα μεγάφωνα ηχούσε το τραγούδι της Αμμοχώστου.  Ήταν μια ιδιαίτερα συγκινιτική βραδιά όπου χάρισε αναμνήσεις και ξύπνησε το πνεύμα της Πόλης.

ΤΙΜΟΥΡ ΚΕΤΣΠΑΓΙΑ

ΤΙΜΟΥΡ ΚΕΤΣΠΑΓΙΑ

Ο Τιμούρ Κετσπάγια (18 Μαρτίου 1968) είναι Γεωργιανός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής, γεννημένος στην πόλη Γκάλι της Γεωργίας, ο οποίος αγωνιζόταν στη θέση του μέσου, αλλά και του περιφερειακού επιθετικού.  Ξεκίνησε την καριέρα του στην Ντιναμό Τιφλίδας το 1987 παραμένοντας στον γεωργιανό σύλλογο μέχρι το 1992, όταν και συμφώνησε να συνεχίσει στην Ανόρθωση Αμμοχώστου, όπου συνέχισε για τα επόμενα δύο χρόνια συμμετέχοντας συνολικά σε 76 αγώνες του κυπριακού πρωταθλήματος, στους οποίους σημείωσε 36 τέρματα.  Το καλοκαίρι του 1994 αποκτήθηκε από την ΑΕΚ και παρότι άργησε να προσαρμοστεί, καθώς στο ντεμπούτο του στους "κιτρινόμαυρους" υπέστη έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό, επανήλθε δυναμικά και αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδας την επόμενη τριετία. Συμμετείχε συνολικά σε 84 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος και σκόραρε 24 φορές, ενώ κατέκτησε και το κύπελλο Ελλάδας το 1996. Στη συνέχεια αγωνίστηκε για 3 χρόνια στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ όπου σκόραρε σημαντικά γκολ και έγινε γνωστός για τον εκρηκτικό χαρακτήρα του στο γήπεδο. Η Γουλβς και η Νταντί Γιουνάιτεντ ήταν οι επόμενες ομάδες του.  Το 2002 επέστρεψε στην Ανόρθωση με την οποία αγωνίστηκε έως το 2007. Από το 2004 ήταν παράλληλα και προπονητής της ομάδας, ενώ το καλοκαίρι του 2005 σημείωσε τη μεγαλύτερη έως τότε επιτυχία του συλλόγου σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, αποκλείοντας την τουρκική Τραμπζονσπόρ στα προκριματικά για το Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 2005-06.  Υπήρξε διεθνής με την εθνική ομάδα της Γεωργίας 49 συνολικά φορές και έχει σημειώσει 16 γκολ, το διάστημα 1992-2003.  Το όνομα του έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της Ανόρθωσης αφού αποτέλεσε εάν όχι τον καλύτερο ποδοσφαιριστή που πέρασε από την Ανόρθωση και τα κυπριακά γήπεδα, τουλάχιστον είναι από τους κορυφαίους.  Είναι ο άνθρωπος που το πάθος του για το ποδόσφαιρο και η αγάπη του για την ομάδα το έδειχνε μέσα στο γήπεδο κάνοντας χιλιάδες κόσμο να τον αγαπήσουν και να γίνονται συζητήσεις γύρω από το όνομα του.  Ο Τιμούρ Κετσπάγια μας χάρισε αμέτρητες χαρές και αναμνήσεις με τις ποδοσφαιρικές και προπονητικές του ικανότητες και για τον κόσμο της ομάδας είναι ένα μέλος της μεγάλης οικογένειας της Ανόρθωσης.

ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΑΣ

Οι προπονήσεις της Ανόρθωσης μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1986, πραγματοποιούνταν στον χώρο που είναι σήμερα κτισμένο το Στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος. Από τις 25 του Σεπτέμβρη του 1986 που εγκαινιάστηκε το Στάδιο, οι προπονήσεις μεταφέρθηκαν στον χώρο που βρίσκεται σήμερα το Προπονητικό Κέντρο Αντώνης Καράς, μερικά μέτρα νοτιοδυτικά του Σταδίου.  Τότε, ο συγκεκριμένος χώρος ονομαζόταν «Βοηθητικά». Υπήρχε το γήπεδο προπονήσεων και τίποτα περισσότερο. Οι ποδοσφαιριστές, πριν και μετά την προπόνηση χρησιμοποιούσαν τα αποδυτήρια και γενικότερα τις εγκαταστάσεις του «Αντώνης Παπαδόπουλος».  Το 1996, λήφθηκε η απόφαση να εκσυγχρονιστούν τα Βοηθητικά και να μετατραπούν στο Προπονητικό Κέντρο Ανόρθωσις Αμμοχώστου. Σταδιακά, κτίστηκαν τα αποδυτήρια, δημιουργήθηκε γυμναστήριο και χώρος συναντήσεων. Με την πάροδο των ετών, στις εγκαταστάσεις προστέθηκε σάουνα, τζακούζι, δωμάτιο μασάζ, σύστημα ηλιακής θέρμανσης νερού και φτάσαμε στο 2011, να έχουμε ένα υπερσύγχρονο πλέον Προπονητικό Κέντρο, το οποίο ικανοποιεί όλες τις ανάγκες μια σύγχρονης και πρωταγωνίστριας ποδοσφαιρικής ομάδας σε Κύπρο και Ευρώπη.  Το Προπονητικό Κέντρο διαθέτει δύο γήπεδα κανονικών διαστάσεων με γρασίδι, τα οποία φέρουν τις ονομασίας «Β1» και «Β2». Επιπλέον, υπάρχει στον ίδιο χώρο και γήπεδο φούτσαλ, το οποίο χρησιμοποιεί η Σχολή Ποδοσφαίρου Λάρνακας του Συλλόγου μας, για τις ανάγκες τις άθλησης των ποδοσφαιριστών των Ακαδημιών μας.  Στις 13 Απριλίου 2011, έγινε και η μετονομασία του Προπονητικού Κέντρου Ανόρθωσις Αμμοχώστου σε Προπονητικό Κέντρο Αντώνης Καράς, εις μνήμην του παλαίμαχου ποδοσφαιριστή και προπονητική του Συλλόγου μας, μιας από τις μορφές της σύγχρονης Ιστορίας μας.

 

ΜΟΥΣΕΙΟ - ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ

ΜΟΥΣΕΙΟ - ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ

Ένας Σύλλογος με μακρά και πλούσια σε διακρίσεις ιστορία, με δράση που ξεπερνά τα στενά όρια του αθλητισμού και εκτείνεται σε αγώνες για το έθνος και κατακτήσεις για την κοινωνία, δεν θα μπορούσε παρά να έχει ένα πλούσιο σε περιεχόμενο Μουσείο.  Ένας Σύλλογος με μακρά και πλούσια σε διακρίσεις ιστορία, με δράση που ξεπερνά τα στενά όρια του αθλητισμού και εκτείνεται σε αγώνες για το έθνος και κατακτήσεις για την κοινωνία, δεν θα μπορούσε παρά να έχει ένα πλούσιο σε περιεχόμενο Μουσείο.  Το Μουσείο του Συλλόγου μας, ξεκίνησε να οικοδομείται το τελευταίο τρίμηνο του 2009, κάτω από τη Νότια εξέδρα του «Αντώνης Παπαδόπουλος». Οι εργασίες αποπερατώθηκαν στις αρχές του 2010 ενώ τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν σε μια επιβλητική τελετή, την 5η Μαΐου 2010, από τον πρώην Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, αείμνηστο Γλαύκο Κληρίδη.  Η υλοποίηση του έργου, έγινε κατορθωτή χάρη σε δωρεά δύο ατόμων. Του τότε προέδρου της Ανόρθωσης κ. Αντώνη Δημητρίου και του φίλου του Συλλόγου Teddy Sagi.  Υπάρχουν τέσσερα τμήματα στα οποία είναι χωρισμένο το Μουσείο. Το Αθλητικό τμήμα, η Βιβλιοθήκη-Αναγνωστήριο, το τμήμα που αντανακλά την εθνική συνεισφορά του Συλλόγου και φυσικά η Αμμόχωστος.  Στο Αθλητικό Τμήμα, φιλοξενούνται οι διακρίσεις του Συλλόγου μας στα στάδια. Εκεί, ο επισκέπτης μπορεί να βρει τρόπαια, κύπελλα και μετάλλια, αναμνηστικά από διοργανώσεις ή αγώνες που έλαβε μέρος η Ανόρθωσις, ιστορικές φανέλες, φόρμες προπόνησης των αθλητών μας και λάβαρα αντιπάλων. Νοείται, ότι τα κειμήλια αυτά αφορούν όλα τα αθλητικά τμήματα της Μεγάλης Κυρίας. Κορυφαίες στιγμές, η πρόκριση επί της Τραπεζούντας και η είσοδος και συμμετοχή στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, γεγονότα για τα οποία γίνεται εκτενές αφιέρωμα.  Η εθνική συνεισφορά της Ανόρθωσης πολύπλευρη και πολυεπίπεδη. Η επιστολή του Ελευθέριου Βενιζέλου με τις ευχαριστίες προς την Ανόρθωση για τη συμμετοχή της στον Εθνικό Έρανο, η Ανόρθωσις στα Οκτωβριανά του 1931, τα ονόματα των μελών του Συλλόγου που συμμετείχαν στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Ανόρθωσις στην ΕΟΚΑ, η ανατίναξη του οικήματος από τους αποικιοκράτες και η ιστορική ρήση του Αναστάσιου Οικονομίδη, είναι μερικοί από τους σταθμούς στην Ιστορία μας. Μεγάλο αφιέρωμα επίσης και στους ήρωες Γρηγόρη Αυξεντίου και Κυριάκο Μάτση καθώς και στον θρύλο Αντώνη Παπαδόπουλο.  Σε ένα ιδιαίτερο δωμάτιο εντός του Μουσείου, φιλοξενείται το Αναγνωστήριο. Ένας χώρος με παλαιά και νέα βιβλία, ο οποίος δημιουργήθηκε εις μνήμην των ιδρυτών του Συλλόγου και προς τιμήν των ιδρυτικών ιδεωδών της Ανορθώσεως.  Ο χώρος του Μουσείου, ευωδιάζει Αμμόχωστο. Εικόνες από την πόλη του Ευαγόρα πριν την προσφυγοποίησή μας το 1974, όταν έσφυζε από ζωή και τουριστική κίνηση. Φωτογραφίες και από την σύγχρονη κατάσταση της πόλης, βουβής και έρημης να περιμένει καρτερικά την απελευθέρωση και επιστροφή των νόμιμων κατοίκων της.  Από το Μουσείο, απουσιάζουν αρκετά τρόπαια και άλλα κειμήλια, τα οποία έμειναν πίσω στην Αμμόχωστο κατά τη βάρβαρη τουρκική εισβολή του 1974.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Αντώνης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στις 26 Μαΐου το 1929, στον Άγιο Μέμνωνα Αμμοχώστου.  Από μικρός έδειξε την αγάπη και την κλίση του προς τον αθλητισμό.  Άρχισε από τον στίβο στον ΓΣΕ (Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας) στην Αμμόχωστο.  Αποφάσισε να κάνει την αγάπη του επάγγελμα αφού, αποφοιτώντας από το σχολείο, έφυγε για την Αθήνα ώστε να σπουδάσει στην Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής. Μια Σχολή όπου διέπρεψε και αποφοίτησε με βαθμό άριστα!  Ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του ήταν το ποδόσφαιρο και η Ανόρθωσις.  Ενώ ήταν στην Αθήνα και έπαιζε για λογαριασμό της ΑΕΚ Αθηνών και ως αρχηγός μάλιστα, του γίνεται πρόταση για επέκταση του συμβολαίου του αλλά αυτός αρνήθηκε αυτή την πρόταση που τον τιμούσε ιδιαίτερα και προτίμησε να επιστρέψει στην Κύπρο και να αγωνιστεί με τον φοίνικα στο στήθος.  Από τότε, το 1954 επέστρεψε στην Μεγάλη Κυρία της καρδιάς του της οποίας ηγήθηκε ως αρχηγός.  Την πρώτη του Απρίλη το 1955, ξεσπά ο ένοπλος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ, με στόχο την Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα. Ο Αντώνης Παπαδόπουλος, ανταποκρίνεται άμεσα στο ιστορικό κάλεσμα και ορκίζεται πίστη στην Οργάνωση, συμμετέχοντας ενεργά στο ένοπλο αντάρτικο.  Τα αποδυτήρια και το οίκημα της Ανορθώσεως είναι προπύργιο στην Αμμόχωστο, όπου οργανώνεται η δράση της ΕΟΚΑ σ’ όλη την επαρχία. Εκεί, στο οίκημα του Συλλόγου, ο Αντώνης συλλαμβάνεται τον Ιανουάριο του 1956 και οδηγείται στα κρατητήρια της Κοκκινοτριμιθιάς. Παραμένει κρατούμενος μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1956 όταν και απέδρασε για να φύγει αντάρτης στα βουνά της Κύπρου.  Ξανασυλλαμβάνεται στις 3 του Μάρτη το 1957, στην επική μάχη του Μαχαιρά. Ο αδελφικός του φίλος και υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, Γρηγόρης Αυξεντίου, με τον οποίο πολεμούσε στο ίδιο κρησφύγετο, διατάζει τον Αντώνη Παπαδόπουλο και τους άλλους συναγωνιστές να παραδοθούν ενώ ο ίδιος θυσιάζεται υπέρ της ιδέας της Ενώσεως, γράφοντας μια από τις λαμπρότερες σελίδες της ΕΟΚΑ.  Με το τέλος του Αγώνα και την ανεξαρτησία της Κύπρου, οι γνώσεις και εμπειρίες του Αντώνη αναγνωρίζονται καθολικά, με αποτέλεσμα να διοριστεί Προϊστάμενος Σωματικής αγωγής.  Η Ανόρθωσις Αμμοχώστου, αναγνωρίζει κι αυτή με την σειρά της την πολύτιμη προσφορά του Αντώνη Παπαδόπουλου στον Σύλλογο, στον αθλητισμό, στην πατρίδα και ονομάζει την προσωρινή έδρα που οικοδόμησε στην προσφυγιά «Στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος».

MAXHTEC -94-

Παράνοια. Τρέλα. Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η κατάσταση που επικρατεί στις τάξεις των Ανορθωσιατών. Να ξυπνάς Σάββατο ή Κυριακή πρωί και να νιώθεις αυτό το κάτι μέσα σου. Τον ενθουσιασμό. Να το λεν τα μάτια σου, να το λέει το χαμόγελό σου, να το λέει η ψυχή σου. Να ζεις για το απογευματινό παιχνίδι, για ένα παιχνίδι που μπορεί και να είναι αδιάφορο. Να ζεις για να πας να δώσεις τη φωνή σου, το είναι σου για την ομάδα σου, για την αρρώστια σου. Γιατί έτσι μεγαλώσαμε. Γιατί έτσι μάθαμε να ζούμε.  Οι Μαχητές ιδρύθηκαν το 1994 με μοναδικό σκοπό την στήριξη προς την ομάδα και να είναι  ζωντανή η ψυχή της Αμμοχώστου σε κάθε παιχίδι.  Κάθε παιχνίδι, κάθε εισητήριο, το μετατρέπουμε σε αμέτρητες αναμνήσεις, στιγμές συγκίνισης, χαράς και λύπης.  Κάθε παιχνίδι το κάνουμε μοναδικό.  Για 90 ολόκληρα λεπτά "χορεύουμε" και τραγουδάμε ασταμάτητα σε κάθε πέταλα της Κύπρου κάνοντας το γήπεδο δικό μας.  Για αυτό άλλοστε ζούμε, για να βλέπουμε την αγαπημένη μας ομάδα και να είμαστε πάντα δίπλα της ότι και να γίνει δίνοντας το βροντερό παρόν μας όπως εμείς ξέρουμε καλύτερα.  Είμαστε Μαχητές επειδή είμαστε διαφορετικοί, είμαστε Μαχητές επειδή δεν είμαστε σαν τους άλλους, γιατί είμαστε Ανόρθωση στα εύκολα και ΑΝΟΡΘΩΣΑΡΑ στα δύσκολα, γιατί είμαστε μια οικογένεια.  Πάμε σε κάθε αγώνα σαν να μην υπάρχει αύριο.  Κάνουμε κατάθεση ψυχής για το καλύρερο δυνατό αποτέλεσμα  ανεξάρτητα απο τον αντίπαλο.  Μετατρέπουμε κάθε αγώνα σε μια γιορτή όπου κατά την  διάρκεια κάθε αγώνα αλλά κυρίως στο τέλος κάθε αγώνα τραγουδάμε για την κατεχώμεννη μας Αμμόχωστο και τον πόθο επιστροφής μας.  

ΜΑ Η ΠΙΟ ΤΡΕΛΗ ΓΙΟΡΤΗ ΜΑΣ...ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ